|
SubscriptionsSites I Read
|
|
|
|
| pero ang mas nakakalungkot, malungkot pa rin ako.
Oo. Aaminin ko.
Ayaw ko ng pagbabago.
Hindi. Mali.
TAKOT AKO SA PAGBABAGO.
Oo na. Kakanta na ako.
Mahirap.
Masakit.
Nakalulumbay.
Ang pagmasdan ang panahong lumilipas. Iniiwan ka.
Mag-isa.
Higit pa. 'Pagkat nakapanghihina.
Nakapanghihinang manatili.
Hindi ko ito ipinili.
ayan naubusan tuloy.
| | |
| Lord, grant me the serenity to accept the things i cannot change,
the courage to change the things that I can, and
the wisdom to know the difference.
I've never felt so weak and helpless. Lord, tulong naman o please? I cannot do this alone. I submit it all to you, all the pain and the heartache, and all my regrets. Take the hatred in my heart and fill it with Your love. Lord, help me forgive myself for losing the person I love the most.
It's been so difficult.
| | |
| even more ordinary than ordinary. Cant help it, i still expected but hehe its my fault that I'm disappointed. :)
heck, the day just started... i will still have to see.
| | |
| PUNTANG INA! PUTANG INA! PUTANG INA!
PUTANG INA!
tangina! Putangina!
Sobrang ayoko na! Putangina! Bakit bako andito ha? Sabihin mo nga! Tangina!
PUTANGINA.
Tangina.
| | |
| minsa'y nakakainggit ding tignan ang mga masasayang tao noh? tipong naglalakad ka papunta kung saan man at may makikita ka na lamang isang barkadang naghahalakhakan sa tabi o kaya'y isang magnobyong kay lagkit ng tinginan sa isa't isa.
Kung tutuusin, isang pagmamalabis na ang mga halimbawang nasabi ko. Madaling kabitan iyang talata na yan ng: "Sabay tingin ka sa sarili, sa iyong tabi, sa iyong likod.... At wala. Mag-isa ka lang. Nakakalungkot." Napakadaling sabihin ngunit mahirap naman patunayan. Hindi yan ang tinutukoy ko kundi...
Yaong nakakasalubong mong matandang diretso ang tingin sa patutunguhan na tila walang pag-aalinlangan o kaya yaong batang hawak ang kamay ng ina't malundag na nilalakad ang daan? Alam mo yung mga ganon? Duon ako naiinggit. Sa mga taong alam na kung saan pupunta at sa mga taong may kasamang magtuturo sa kanila (yung nahahawakan nila talaga a...)
Antok nako. Bukas nalang. Parang hindi pa rin mapukaw ng mga salita ko ang pagkabagabag ng aking loob. Hindi yan ang tinutukoy ko pero malapit na. Pag-iisipan ko muna. Siguro, marapat na lamang aminin ko na naiinggit ako sa mga taong masasaya. Yun na lang muna.
| | |
|
|
